Het hart klopt, denkt Henk van Doorn als hij wakker wordt, en het bloed stroomt. Goedbeschouwd is dat het verstandigste wat je erover kunt zeggen.
Het is een merkwaardige gedachte en een onwaarschijnlijk begin van de dag, van zijn herwonnen bewustzijn, maar het doet in elk geval wat een begin behoort te doen: het suggereert een vervolg. Met die eerste gedachte dienen zich nieuwe gegevens aan: de ruimte waarin hij zich bevindt (zijn slaapkamer), de tijd (ergens tussen acht en negen) en van het weer (zonnig). Van harte gaat het niet. De nieuwe gegevens komen aansjokken als pubers die net wakker zijn en met zure, stuurse gezichten aan de ontbijttafel gaan zitten, beledigd dat hun weer een nieuwe dag in de maag is gesplitst. Henk slaat de nieuwe gegevens van enige afstand gade, nog loom en zwaar op de matras: dat het zaterdag is; dat Schurk gisteravond niet helemaal lekker leek en misschien iets verkeerds heeft gegeten; dat hij later vandaag zijn jarige nichtje Rosa moet bellen. De hoeveelheid informatie groeit en daarmee zijn bewustzijn en de man die hij is. Henk van Doorn, IC-verpleegkundige, 56 jaar oud.
Het hart klopt, denkt Henk van Doorn als hij wakker wordt, en het bloed
stroomt. Goedbeschouwd is dat het verstandigste wat je erover kunt
zeggen.
Het is een merkwaardige gedachte en een onwaarschijnlijk begin van de
dag, van zijn herwonnen bewustzijn, maar het doet in elk geval wat een
begin behoort te doen: het suggereert een vervolg. Met die eerste gedachte
dienen zich nieuwe gegevens aan: de ruimte waarin hij zich bevindt (zijn
slaapkamer), de tijd (ergens tussen acht en negen) en van het weer
(zonnig). Van harte gaat het niet. De nieuwe gegevens komen aansjokken
als pubers die net wakker zijn en met zure, stuurse gezichten aan de
ontbijttafel gaan zitten, beledigd dat hun weer een nieuwe dag in de maag is
gesplitst. Henk slaat de nieuwe gegevens van enige afstand gade, nog loom
en zwaar op de matras: dat het zaterdag is; dat Schurk gisteravond niet
helemaal lekker leek en misschien iets verkeerds heeft gegeten; dat hij later
vandaag zijn jarige nichtje Rosa moet bellen. De hoeveelheid informatie
groeit en daarmee zijn bewustzijn en de man die hij is. Henk van Doorn, IC-
verpleegkundige, 56 jaar oud.
Als hij op de klok kijkt, ontdekt hij dat informatie niet altijd betrouwbaar is.
Het is nog maar een paar minuten over zes. Dat roept de vraag op of hij zich
zal omdraaien en de ogen sluiten en zo de inmiddels verzamelde informatie
zal lozen in nieuwe slaap. Het is een verleidelijke gedachte, maar het is te
laat. Er is al een kritieke massa bereikt en intussen komt van alle kanten
nieuwe informatie opgezet, opgewekter nu, niet zoals die pubers maar
meer zoals de pinken die hij een paar dagen geleden in de wei zag en die
hem en Schurk langs het hek volgden, opgewonden, baldadig, totdat hij een
stap in hun richting zette, boe, en ze collectief achteruitstapten om hem
vervolgens van een paar meter afstand aan te staren in een halve cirkel van
natte neuzen en dromerige ogen – ongeveer zoals de gegevens over wie en
wat hij is hem nu aanstaren, die nog altijd bewegingsloze man in bed.
Het hart klopt, hoort hij opnieuw, en het bloed stroomt. Hij realiseert zich
dat de gedachte een restant is van het gesprek dat hij gisteravond voerde
aan het eind van zijn dienst, met een nieuwe collega, een jonge vrouw van
wie hij de naam alweer kwijt is. Ze hadden het over de betekenissen die aan
het hart worden toegedicht: dat het geheimen verbergt; dat je het kunt
vasthouden; dat het kan overlopen van liefde, maar in sommige gevallen
angstaanjagend kil blijft. Allemaal onzin, had de vrouw gezegd, op een
besliste toon die hij niet sympathiek vond. Onzin. Het hart is een pomp. Het
klopt, het bloed stroomt, dat is alles.