Ik mors je over al mijn paden liefste
jij-rood de rozen en jij-blinkende het blauw
jij-kano’s in de blik van elke vrouw
jij-beelden in parijzen van het water
jij-lentebroden in de manden van de straten
jij-kinderen die met een hoofdvol mussen
achter de zonnebal aandraven
jij-mei jij-wij
jij-herteknieën van de zuidenwind
Ik juich je sterrelings
En toen verscheen de vos.
-Goedemorgen, zei de vos.
-Goedemorgen, zei de prins beleefd en hij draaide zich om maar zag niets.
-Hier ben ik, onder de appelboom, zei de stem.
-Wie ben je? vroeg het prinsje. Je bent beeldig.
-Ik ben een vos, zei de vos.
-Kom met me spelen, stelde het prinsje voor, ik ben zo verdrietig . . .
-Ik kan niet met je spelen, zei de vos. Ik ben niet tam.
-O, pardon, zei de kleine prins.
Maar bij nader inzien vroeg hij:
-Wat is dat, “tam”?
-Jij komt niet uit deze buurt, zei de vos. Wat doe je hier?
-Ik zoek de mensen, zei het prinsje. Wat betekent “tam”?
-De mensen, zei de vos, hebben geweren en ze jagen. Dat is erg lastig! Ze
houden ook kippen. Dat is hun enige nut. Zoek je kippen?
-Nee, zei het prinsje. Ik zoek vrienden. Wat betekent “tam”?
-Dat is nogal een vergeten woord, zei de vos. Het betekent “verbonden”.
-Verbonden? . . .
-Ja zeker, zei de vos. Jij bent voor mij maar een klein jongetje als alle andere
kleine jongetjes. En ik heb je niet nodig. Ik ben voor jou een vos als alle
andere vossen. Maar als je me tam maakt, dan zullen we elkaar nodig
hebben. Dan ben je voor mij enig op de wereld en ben ik voor jou enig op de
wereld . . .
-Ik begin het te begrijpen, zei de kleine prins. Er is een bloem . . . die mij
geloof ik tam heeft gemaakt . . .
Ik ben een stilleven geworden
en lig als doffe goudreinet
tussen drinkglazen en borden.
Zo wil ik heel lang liggen blijven
met herfst en vruchtvlees onder mijn huid.
En alles wat ik nog moet schrijven
adem ik langzaam in en uit.
Als het fruitmes in mij wordt gezet
ben ik misschien zo rijp dat ik van niets meer weet
dan de geuren van een goudreinet
en bruine pitten op het tafelkleed.
Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato
de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht
ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo
ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht
Ik lig languit lig in mijn huid te zingen
lig zacht te zingen antwoord op het licht
lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen
te zingen van het licht dat om en op mij ligt.
Ik lig hier duidelijk zeer zuidelijk lig zonder
te weten hoe of wat ik lig alleen maar stil
ik weet alleen het licht van wonder boven wonder
ik weet alleen maar alles wat ik weten wil.