Ik zit aan tafel, tel de dag. Woensdag. Ik weet
wat dat betekent. Zou mezelf gelukkig moeten prijzen.
Ja. Dat zeg ik tegen iedereen. Iedereen is niemand
en toch Piet, Matz en Marie en Mohammed en Madelief.
Mijn hoofd is leeg. Mijn gedachten op. Opperdepop.
Morgen zou het anders kunnen zijn. Laten we dan
naar buiten gaan. Maar dan echt met iedereen.
Met losse handen fietsen. Of beter nog:
op paarden de grens over galopperen. Harder,
harder! De wind slaat haren tegen de oren,
lantaarnlichten vliegen. Lucht is water
waarover je in een speedboot scheert. Hoger, hoger!
Met spuitbussen op wolken schrijven. En dan de liefde
bedrijven. Tot we niet meer kunnen. Geen paniek.
Morgen is het donderdag. Je weet het niet.
Je weet nooit hoe dat zal zijn.