Het regende. Een jongen liep over het pad van het bos van Fontainebleau. Hij kwam van het dorp dat vlakbij Parijs ligt en dat Bellevue heet. Want sedert enkele maanden woonden zijn ouders in een kolenbrandershut om zich schuil te houden voor de Duitsers en om vrienden van zijn vader weg te helpen uit Parijs in de richting van de Spaanse grens. Soms liet zijn vader hem tussen zijn knieën staan en dan moest hij dezelfde zinnetjes herhalen, tot hij ze nooit meer vergeten zou. Dan kreeg hij een hengel of een vlindernet, een hoepel of een diabolo om een kinderlijke zorgeloosheid en luchthartigheid mee uit te beelden en zo ging hij dan spelenderwijs op weg. Hij was dertien jaar, maar omdat hij klein en tenger was, leek hij met zijn ongepoetste sandalen aan zijn blote voeten en met een zinloos geworden stuk speelgoed in zijn hand, niet ouder dan tien. Eén keer had hij zijn goudvis Isabella meegenomen in een glazen kommetje aan een ijzeren hengseltje. Twee uur ver was hij gegaan, had zijn ingestudeerde zinnen opgezegd in een klein armoedig uitziend kroegje van Sèvres en toen weer twee uur terug gewandeld. Dat was wel leuk geweest, want anders wandel je natuurlijk niet met een vis. Hij was toen ook minder bang geweest, al had hij niet hardop met Isabella durven praten uit angst, dat er Duitsers verborgen zouden zitten in het struikgewas.