En Donderdagavond was er weer oorlog achter m’n venster en ik lag er naar te kijken vanuit m’n bed. Bernard ‘draaide’ naast me Bach. En die stem klonk eerst zo krachtig en stralend. En toen plotseling vliegmachines, afweergeschut, schieten, bommen, zo dreunend als al in lang niet. Vlak om het huis, leek het. En toch voelde ik me zo diep vredig en dankbaar gestemd, daar in m’n bed. En aanvaardde, met een gevoel van volwassenheid en van deemoed, alle catastrophes en pijnen, die nog over me zouden kunnen komen. En geloofde vast, dat ik het leven tòch schoon zou blijven vinden, altijd, ondanks alles.