De mens neemt de werkelijkheid maar met een half of een kwart oog waar en vraagt dan: en wat is er nog meer? En dat ‘meer’, dat er niet is, daarmee verspilt hij zijn tijd, zijn hoop, zijn geloof. En zijn liefde verkwijnt, want hoop en geloof gelden het onwezenlijke, maar de liefde gaat uit naar dat wat is. Als het bestaande wordt veronachtzaamd, moet de liefde verkommeren. Zo doolt de mens rond, tot hij zijn hoofd neerlegt en sterft en weer aarde met de aarde wordt. Eindelijk op zijn bestemming. Wij honden moeten ervoor uitkijken dat we ons niet van de aarde laten afleiden, maar zorgen dat we aards blijven in al ons doen en laten. Een vogel verlaat de grond tijdelijk om hoog door de lucht te zeilen, maar hij zoekt steeds de aarde weer op om te eten en zijn nest te bouwen. Laat ons dat bedenken als de kraaien om onze kop fladderen. De aarde is de vastigheid waar niemand zonder kan.