‘Benedikt keek naar de lucht. De opening met de sterren was al een
kwartslag gedraaid sinds hij zijn hoofd buiten de deur stak. Zo’n vaart
neemt de tijd, of je hem nu volgt of niet. Maar het doet goed om met de
sterren mee te lopen, om net als zij een beetje in beweging te komen. Hij
liep hier zo lekker. De dicht besneeuwde bergen leken zo laag en ver in het
maanlicht en hier en daar zag je glinsterende sterrenstrepen op het
glimmend zwarte nachtijs. Zo’n tocht bleef als een gedicht met rijm en
prachtwoorden in je bloed zitten. En net als met een gedicht leerde je het
zogezegd van buiten – en moest dan daar weer heen om te zien of alles
onveranderd was. En dat was zo: vreemd en onbereikbaar – en toch
huiselijk en onmisbaar. Eindelijk kwam Benedikt volkomen tot rust. Een
veilig gevoel breidde zich uit tot diep in zijn gemoed en werd alomvattend,
onfeilbaar: hier liep hij. Hij liep hier.’
Nora had het altijd moeilijk gevonden om zichzelf te accepteren zoals ze
was. Zolang ze zich kon herinneren had ze het gevoel dat ze niet goed
genoeg was. Haar ouders, die allebei ook onzeker waren, hadden die
gedachte alleen maar versterkt.
Ze stelde zich voor hoe het zou zijn om zichzelf wél helemaal te accepteren.
Elke fout die ze ooit had gemaakt. Elk litteken op haar lichaam. Elke droom
die ze niet had waargemaakt en al het verdriet dat ze had gehad. Alle lusten
en verlangens die ze had onderdrukt.
Ze stelde zich voor dat ze die allemaal accepteerde. Zoals ze ook de natuur
accepteerde. Zoals ze een gletsjer, een papegaaiduiker en een uit het water
opduikende walvis accepteerde.
Ze stelde zichzelf voor als een schitterende speling van de natuur. Gewoon
een ander gevoelig dier dat haar best deed.
En zo stelde ze zich voor hoe het was om vrij te zijn.