It moast no wêze – ik bin sa âld –
Dat ik it wêzen fan ‘e dingen iepen lizze koe;
Dat ik út ‘e bylden wei – sa as hja dat sizze –
Komd wie ta de djipste krêft.

Mar, o wat ik fiel is net as de boarstrige skors
En it sêfte moas fan ‘e stammen;
Wat ik rûk is net as de rauwe rook fan it gers;
Wat ik sjoch is it bûthúsfinsterke
Troch it earste grien fan ‘e flearebeam;
De rûning fan ‘e poôle,
En de arbeider dy’t troch de fuorgen trapet;
By de bou-ikkers lâns;
En it sêfte gerimpel fan it wetter.

Soms ek sjoch ik de fâlden op it gesicht fan it âld minske
Dêr’t de jierren yn fêstlein binnen, foarby mar net fergûn,
Libben yn it goede ljocht;
Of it antlit fan de jonkheid, dy’t wachtet,
Blank en iepen,
Mei de sinnen, dy’t alles nimme sille.


Dichters zijn zieners?
Nu moest ik toch – ik ben zo oud –
Het wezen van de dingen kunnen openbaren;
Nu moest ik uit de beelden vandaan – zoals ze zeggen –
Gekomen zijn tot mijn diepste kracht.

Maar o wat ik voel is niets dan de gebarsten schors
En het zachte mos van de stammen;
Wat ik ruik is niets dan de rauwe geur van het gras;
Wat ik zie is het stalvenstertje
Door het eerste groen van de vlierboom;
De ronding van het erf,
En de arbeider die door de greppels voortstapt
Langs de bouwakkers;
En de zachte rimpeling van het water.

Soms ook zie ik de lijnen op het gezicht van de oude vrouw
waar de jaren in zijn vastgelegd, voorbij maar niet vergaan,
Leven in een goed licht;
Of het gelaat van de jeugd, die wacht,
Blank en open,
met de zinnen, die alles zullen nemen.

Op de terugweg van de supermarkt zag ik een vrouw met een fiets waarop zowel voor- als achterop een kratje was bevestigd. In de achterste krat stond een hondje, in de voorste probeerde de vrouw een pakket te stoppen. Het pakket was veel te groot, het paste zelfs niet diagonaal. De situatie was pijnlijk om naar te kijken, maar ik zag niet hoe ik zou kunnen helpen omdat het gewoonweg niet paste.

‘Ja, hoe ga je dat nou doen, hè?’ vroeg een Amsterdamse bemoeial. Ik vroeg me af of ze dacht dat het behulpzaam of vriendelijk was om zo’n overbodige vraag te stellen.

In de zomer, rode koele

schaterzoen,

een schijf

watermeloen.

Gebruik een taal als oorlogstuig en zij klinkt hard.
Nasleep in Nederland: drie generaties later
bedekken oogkleppen nog de oren,
vervormen vooroordelen nog het horen
zodra er ergens Duitse woorden vallen.

Beluister neunundneunzig Luftballons
en ‘negenennegentig luchtballonnen’,
het wordt al donker' en es dunkelt schon. Vollemaan’? Of toch die mondvol Vollmond?
Wie wordt door Alle Menschen werden Brüder
meegesleept' of hingerissen? Peer’ en Birne zijn niet even sappig,
en sich verlieben in een ander
gaat dieper dan ‘verliefd worden op iemand’,
dacht ik. So hatte ich mir gedacht.

Omdat er niet veel in mijn koelkast zat en ik meer honger had dan ambitie,
bakte ik pannenkoeken. Ik pakte ze een voor een van de stapel en at ze op,
terwijl ik een serie op Netflix keek. Ik dronk er cola bij en als servet
gebruikte ik een theedoek. Pannenkoeken zijn best lekker, maar als ik zoiets
eet klinkt altijd dat stemmetje in mijn hoofd. Er zit geen groente in, zegt het
stemmetje dat het midden houdt tussen mijn moeder en SIRE-reclames. Ik
at net een pannenkoek te veel en voelde me misselijk. En hoewel de
uitkomst van de maaltijd niet positief was, weet ik zeker dat mijn tienjarige
zelf erg trots op me was geweest.

Ze zijn zoals ze zijn
ze leven en ze huizen verholen
het ene in het andere, want dat
maakt blij: als de pit in de noot,
als de noot in de schaal, als de schaal
in de kast, als de kast in de kamer
en als de kamer in het huis en als zodanig
in een straat die zich heel slim
in de stad verbergt, dat niemand hem vindt:
Dus vrolijkheid
toont hij, hoewel en omdat niemand die bemerkt.
Hoe vrolijk
de zelden gebruikte voorwerpen, het nauwelijks
gedragen jasje, het ongelezen boek,
dat erin slaagde alles voor zich te houden,
daarin onderricht door de gekurkte fles.
Gebroken stoelen kunnen lachen: zij
zijn vrij, niemand wil daarop zitten.
In het blikken doosje woont het volk
der knopen, individualistisch, vermengd
onder elkaar, zonder een soort te worden:
alleen een oude uniformknoop blinkt.
Martiaal en blind.
Meestal zijn de vrolijke dingen
dingen buiten dienst. Hun aanwezigheid lijkt noch
op dat van transistors noch op dat van briljanten
en hun hele waarde bestaat
in hun onopvallendheid: de trots
van ware revolutionairen.

Mijn haar was te lang, dus ik ging naar kapsalon Joyce. Ik kom daar sinds het financieel niet meer goed gaat, eerder ging ik naar een dure kapster die altijd drie kwartier aan mijn haar stond de friemelen. Kapsalon Joyce kost maar zeventien vijftig, en daarvoor krijg je ook nog soep (nee, dank je) en koffie of thee. Aan mijn haar is toch niet zoveel eer te behalen. De kapsalon is eigendom van een pensioengerechtigde man die Nico heet, daarvoor was de zaak van zijn moeder, die eventueel Joyce heette. Nico heeft nog van die ouderwetse droogkappen hangen, en heel veel kappersstoelen hoewel hij altijd maar alleen is. Hij rookt shag en stelt vragen over je familie. Mijn familie komt uit Amsterdam en die van hem ook, dus daar konden we het over hebben.
‘Schouderlengte,’ zei ik.
‘Weet je het zeker? Dat is zo kort.’
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik weet het heel zeker.’ Ik zei dit zo overtuigend als ik maar kon, want de vorige keer had hij er te weinig afgeknipt.
Hij knipte een stukje van de achterkant af en liet me met de spiegel zien hoe het er nu uitzag. ‘Als het niet kort genoeg is, doe ik wat meer,’ zei hij.
‘Er mag wel wat meer af.’
‘Ja, maar als het straks opdroogt wordt het korter,’ zei hij.
Hij knipte ook de zijkant en daarna was hij klaar en begon hij het haar op te vegen.
‘Er is echt een heel stuk af, hoor. Maar daar zie je niets van.’
Ik had eigenlijk gehoopt dat je er wel iets van zou zien, maar voor deze prijs wilde ik niet zeuren.
‘Ik hou nu eenmaal van lang haar,’ zei Nico bij het afrekenen. Hij realiseerde zich waarschijnlijk niet hoe onhandig dat is voor een kapper.

Leven – zeg ik – je bent mooi,
je had niet rijker kunnen zijn,
niet mieriger of meer bemereld,
niet kikkeriger of pittiger.
Ik probeer het leven te bevallen,
het te vleien, weten wat het wil.
Altijd groet ik het als eerste,
trek daarbij een nederig gezicht.
Ik kom van links of kom van rechts,
loop het altijd voor de voeten,
in vervoering stijg ik op,
in bewondering val ik neer.
Wat bosrijk is die bes,
wat brommerig die vlieg –
ik had het nooit geloofd,
als ik niet zelf geboren was.
Leven – zeg ik – ik weet niets
waar ik jou mee vergelijken kan.
Niemand maakt zo’n dennenappel,
geen betere, geen slechtere.
Ik prijs je gulheid en precisie,
je zwier en vindingrijkheid,
en verder nog, en sterker nog,
je toverkunst en toverkracht.
Ik hoop maar dat ik je niet kwets,
je woede of je drift ontketen.
Meer dan honderdduizend jaar al
doe ik mijn best voor jou en lach.
Ik trek het leven aan een blaadje:
Is het blijven staan? Ben ik gehoord?
Heeft het eventjes, één keertje maar,
vergeten waar het heen wil gaan?

Mozart moet je in september spelen
in het voorgevoel van herfst en winter.
Het is nog warm en zonnig in de tuin,
nog vol van bloemen die insecten lokken,
maar de nachten zijn allang gaan lengen.
En het eerste blad begint te kleuren,
al staat de kamperfoelie ( tweede bloei )
nog bedwelmend in de haag te geuren.

Mozart moet je in september spelen
(het klinkt naar lente, maar het is al herfst):
uitbundigheid, het voorspel van de vorst.
Geen maand is zo vol schoonheid als september,
maar het is glorie die zijn eind verwacht:
uit morgennevel wordt nog zon geboren,
maar wat er binnenkort staat te gebeuren
kun je ’s avonds in de wind al horen.

Al myn libbens freugden sitte yn de prunusbeam mei in inkeld giel blêd dat
trillet,
Yn de wolkens dy’t út it suden it loftrom lâns skowe,
Yn de blommen fan de attinsje dêr’t de sinne op skynt:
It is de ljochtskyn fan it wetter dat yn de leie stiet,
De tyljens geur fan de rûchskerne yn it foarjier,
It sjongende lûd fan de rotgânzen op de waad.

Mar it is ek memme fleurige jonkheid sa ’t hja meiïnoar yn de moanneskyn de
opfeart del ride,
It is heite bliidskip as er yn de poëzij fan de dichters syn leafde belibbet,
It is pake’ en beppe’ ljochte útgong as hja hân by hân de jonge maitiid yn ‘e
mjitte gean.

O, en faaks is it eat fan de dream fan de fromme
As er de ingels har blanke wjokken iepen tearen sjocht.