Een meisje en een jongeman waren zeer ongelukkig.
Hij moest haar ontvoeren maar kon daarover niet echt tot een besluit
komen. Zij wilde ontvoerd worden maar vermoedde dat het nogal moeilijk
zou zijn. Ik weet niet in welk tijdperk zich dit afspeelde, hoe dan ook, het
besluit werd genomen, het uur was daar, natuurlijk was het nacht, de wind
woei, het naburige bos was helemaal duister. Eigenlijk zou er maanlicht
geweest moeten zijn, maar dat was helaas niet ’t geval. Wat deden onze
geliefden? Zij keken elkaar lang aan, met twijfel en angst in hun ogen. Ten
slotte vluchtten ze, maar het was alsof ze vluchtten voor hun eigen
onzekerheid, waarheen dan wel? Ze kwamen in het open veld, het gras
geurde, het was ten tijde van de hooioogst.
Ze begonnen al moe te worden en zich een beetje te vervelen.
Ontvoeringen waren anders altijd opwindend, de harten klopten, de
verwachting steeg ten top. Hier was ’t anders. Toen ze in een bos belandden
en op de grond gingen zitten, hoorden ze her en der geritsel alsof er iemand
aankwam, maar er kwam niemand. Er overkwam hen niets, alleen de
sparren zwiepten, de bladeren fluisterden, het loof ruiste, de takken
kraakten, een uil schreeuwde zachtjes en boven de bomen knipoogden de
sterren.
Toen raakten zij beiden in een stemming die hun tot inzicht bracht; zij
zeiden elkaar dat het beter zou zijn om terug te keren. Alles zou bij het oude
blijven en dat zou eigenlijk het mooiste zijn.