Als we achterover liggen met ons hoofd in de dorre bladeren, kunnen we uit
de diepte van die rust zien hoe onze geest, zonder een blad te beroeren, blij
en lichtvoetig tot in de allerhoogste takken klimt en daar aan de zoom van
de lieflijke hemel naast een zingende vogel neerstrijkt.
Hier en daar ligt een plas zon aan de voet van de bomen, die er af en toe
dromerig de uiterste bladeren van hun takken in goud dopen. Verder is
alles vredig verstild in lommerrijk geluk.
Hoog en recht, maar toch kalm en rustig verheffen de bomen hun takken in
een weids offergebaar en nodigen ons door die even wonderlijke als
natuurlijke houding vriendelijk ruisend uit om mee op te gaan in een
bestaan dat zo oud, zo jong en zo verschillend is van het onze dat
onophoudelijk lijkt te putten uit die geheime reserve.
Een man zijn betekent niet huilen
wanneer je broers je Pokémonkaarten verscheurd hebben.
Anders landt je grootvader als een loodzware vogel op je schouders.
Een man zijn betekent je herinneringen samendrukken
tot ze als diamanten uit je voorhoofd barsten.
Een man zijn betekent je niet als vlinder
laten schminken, maar als schedel.
Een man zijn betekent je benen niet kruisen op de trein
maar tongzoenen met het hiphopmeisje
dat op je schoot komt zitten.
‘Of ben je een homo misschien?’
Een man is een jachtgeweer.
Hij draagt zijn spieren als een blinkend harnas,
laat zich kruisigen tot hij glimlachend
in een jacuzzi van bloed baadt,
een glas whisky in de hand.
Een man is kanonnenvlees.
Zijn mond heeft de vorm van een loop.
Een man is een acteur.
Niemand weet wat de rol inhoudt,
maar iedereen wil hem spelen.
Een man zou een dichter kunnen zijn,
maar daar heeft de wereld al jongens voor.
Voor wie verdriet heeft, is het zalig de warmte van zijn bed op te zoeken, daar alle inspanning of weerstand op te geven. […] Door het wonder van onze vriendschap weldra weer onoverwinnelijk gesterkt, huil ik om mijn leed, en om de vreugde er een toeverlaat voor te hebben gevonden.
Voor wie verdriet heeft, is het zalig de warmte van zijn bed op te zoeken, daar alle inspanning of weerstand op te geven, zijn hoofd onder de dekens te stoppen en zich geheel te laten gaan in een zacht gekreun als dat van takken in de herfstwind. Maar er bestaat een nog beter bed, vol goddelijke geuren. Dat is onze zalige, onze diepe, onze ondoordringbare vriendschap. Daarin vlij ik rillend mijn hart neer wanneer het droef en verkleumd is. Zelfs mijn geest berg ik in de warmte van onze genegenheid, ik word niets meer van de wereld gewaar en wil me niet meer verweren. Ontwapend, maar door het wonder van onze vriendschap weldra weer onoverwinnelijk gesterkt, huil ik om mijn leed, en om de vreugde er een toeverlaat voor te hebben gevonden.