Duarte had zijn grootouders van moederszijde nooit gekend. Een keer
vroeg hij aan zijn moeder: ‘Mama, waar zijn mijn andere opa en oma?’
Zijn moeder antwoordde: ‘Die zijn al overleden.’
Daarna vroeg hij of ze dan wees was.
Zijn moeder zei dat dat klopte, en hoewel ze had gezegd dat ze al
sinds haar zestiende wees was en dat zij de gelukkigste wees ter wereld
was omdat ze zo’n mooie zoon had, had Duarte de moed niet om door te
vragen. Hij had zin om te huilen. Hij moest zelfs bijna overgeven. Voor hem
was wees zijn het droevigste wat er bestond. Erger dan een arm missen.
Erger dan aan één oog blind zijn. Erger, maar toch iets wat in dezelfde lijn
lag: een afwijking, een misvorming. Bovendien dacht hij dat het feit dat zijn
moeder wees was de kans vergrootte dat hij het ook zou worden. Alsof het
om een erfelijke ziekte ging. Alleen door een wonder zou hij eraan kunnen
ontsnappen.