Ik tref mijn grootmoeder aan op het tapijt van de woonkamer, omgeven door
haar verzameling Playmobil. Ze heeft al hun plastic pruikjes eraf getrokken. Ze
staan dommig te glimlachen.
‘Waar was je?’
Ik erger me aan de klaaglijke toon die ze iedere keer aanslaat als ik thuiskom,
en zeg niets terug. Ze weet heel goed waar ik was. Ze doorzoekt het stapeltje
kapsels, haalt er een met een vlecht uit en een met een knot, zet ze op twee
vrouwtjespoppetjes en beweegt die vervolgens aan weerskanten van haar
hoofd.
‘Welke vind je het mooist? Ik moet naar de kapper.’
Ik kijk haar aan. Een puntneus, het gedrongen lijf van een zeehondenbaby.
‘De knot.’
‘Ga je met me mee?’
Ik roep ja vanuit de keuken. Ik breng water aan de kook voor de rijst en week
de zwarte bonen. We zullen pas eten als mijn grootvader thuiskomt, om elf uur
’s avonds.